Sta eens stil.

We leven in een maatschappij, waar gewoon doorgaan wordt gezien als sterk. Vroeger deed ik het ook. En ik kan je vertellen het is een stuk zwakker dan stil staan. Stil staan bij verdriet en het doorvoelen, dat is een stuk moeilijker. Ik ben geconfronteerd met huilbuien, paniekvallen en vluchtgedrag. Ik zal het nooit kunnen vermijden. Uiteindelijk komt alles weer bij ons terug. Ik kan niet weg rennen van mezelf, hoe graag ik dat soms ook zou willen. Ik adem in en uit, de enige weg is er door heen. Ik had online gezien dat het kan helpen om een lijst te maken met dingen die je voor andere heb gedaan, en dat iedere dag één van de dingen voor jezelf te doen. Om zo de verbinding met jezelf aan te gaan in plaats van met de ander. Tijdens mijn werk maar ook in mijn prive ben ik altijd bezig met het bekrachtigen van andere, het uit zoeken wat zij waarderen en wat ze leuk vinden, het benadrukken hoe belangrijk het is om lief voor jezelf te zijn & je zelf lief te hebben. Maar ik lijkt het zelf niet altijd te willen horen. Het is tijd. Tijd om door te gaan, terwijl ik stil sta.

Adem in, adem uit.