Ik stond er bij, keek er naar en deed het weer

Ik ben met mezelf aan de gang gegaan

Maar laat ik beginnen met een stukje wat me daar toe gedreven heeft.

Keer op keer, keek ik naar mezelf. Huilend, gebroken, onrustig en vol verlangen.

Tijdens mijn date-fase was ik opzoek. Niet alleen naar een partner, maar ook naar mezelf.

En wat ben ik mezelf onwijs veel tegen gekomen. Iedere keer opnieuw viel ik op dezelfde mannen, in een ander jasje weleens waar, maar uiteindelijk bleken ze allemaal onbereikbaar. Als of ik er een neusje voor had.

In het begin had ik het niet door, maar op een gegeven moment besefte ik mij wel dat er een patroon in zat. Toch kon ik mezelf niet tegen houden, ik stond er bij, dacht bij mezelf dit is niet verstandig, keek er naar en ik deed het zo weer. Iedere keer opnieuw.

Ik had wel eens eerder gehoord van een relatie verslaving, maar ik dacht meer dat, het inhield dat je van de ene in de andere relatie ging, en dat deed ik dan weer niet.

Tot dat ik me er meer in ging verdiepen en ik las, dat een relatieverslaving meer betekent dat je vastzit in een relatie waarvan je diep van binnen weet dat deze ongelijkwaardig en ongezond voor je is, en toch lukt het je niet om er emotioneel los van te komen. Je geloofd in iemands potentie en hoopt dat als je maar hard genoeg je best doen, dat het dan wel goed moet komen. Daarnaast las ik dus boeken over bindingsangst en verlatingsangst. Ik vond het confronterend om te lezen hoeveel ik, mijzelf er in herkende.

Soms dachten vriendinnen om mij heen, dat ik echt smoor verliefd was op een man door hoe ik voor hem wilde gaan, en hoeveel pijn het mij deed als ik afgewezen werd. Als ik er op terug kijk, had het eigenlijk niet veel te maken met mijn gevoelens voor de man.

Soms leek ik meer 'verslaafd' aan de hele situatie. Ik was zo bezig met of hij mij wel leuk

genoeg vond, dat ik niet eens ruimte had om stil te staan bij of ik hem wel leuk genoeg vond.

Er waren van die situaties, dat ik mijn planning aanpaste op eventuele afspraken met zo een man. Ik hoopte dan ergens nog dat we elkaar zouden zien, maar dat wilde ik dan niet vragen, want ik wilde dat hij het zou vragen. En zo had de situatie mij helemaal onder controle. Ik voelde de onrust dan door mijn lichaam gaan, dat uitte zich in een warm hoofd, bewegelijke handen, veel op mijn telefoon kijken en soms trilde letterlijk mijn hele lichaam. Tot het moment dat ik weer een berichtje stuurde ‘’Zullen we afspreken’’ Ik miste hem niet perse. Ik wilde gewoon de bevestiging dat het wel goed zat. Ik wilde de controle niet verliezen, dus probeerde ik met alles wat ik in mij had de controle weer terug te pakken. Terwijl ik daarmee juist de controle verloor. De toxic cultuur, de hele maatschappij lijkt daar wel door beïnvloed.

Ik zie het overal, op tv, op internet en overal om mij heen.

Het lijkt soms wel het nieuwe normaal en toch lijkt er een taboe te liggen op het vragen van hulp. Dus blijven we in een onrustige zoektocht. Een zoektocht naar een gezonde stabiele relatie, met liefde en passie. Maar ondertussen blijven we verstrikt raken in die ene ongezonde partner. We willen wel anders, maar het lukt ons niet. Beschadigd lopen we rond, hopend dat we de ander kunnen helen, verlangend dat zij ons helen.

Maar de wereld is geen film. We zijn geen superman, en zij zullen zich zelf moeten redden. En wij, wij kunnen alleen maar aan de gang met onszelf.

---