Onderste boven in het klimrek van het leven.

We zeggen vaak bang te zijn voor het onbekende. Maar is dat eigenlijk wel zo? Zijn we eigenlijk niet bang dat het bekende van het verleden zich herhaald?

Als we kijken naar kinderen die zonder na te denken op een klimrek klimmen en de engste kunstjes doen. Zien we dat ze niet bang zijn voor het onbekende. Ze zijn niet bang dat het fout gaat, ze zijn niet bang om te vallen. Pas als het mis gaat, ontstaat de angst voor de volgende keer.  Of als wij, als volwassenen, hen blijven wijzen op het gevaar en de risico’s. Niet bang voor het onbekende. Angst voor wat ze wordt vertelt of bang voor wat er eerder is gebeurd.

Zo gaat het ook bij hun eerste liefde. Vol enthousiasme pakken ze het handje vast van de ander. Zonder angst voor de afwijzing, zonder angst voor de teleurstelling. Zo mooi en puur.

Voor ons  zijn bindings- en verlatingsangst hele normale termen in de grote mensen wereld. Omdat er in het leven ook pijnlijke dingen gebeuren. We vullen ons rugzakje met angsten en nare gevoelens. Zo worden we bang, bang om ons te binden, bang voor de pijn, bang voor de toekomst. Want de toekomst is onzeker.  Onzeker en onbekend. Dus roepen we dat we bang zijn voor het onbekende. Maar in feite zijn we bang dat het pijnlijke bekende uit het verleden zich in de toekomst herhaald. Het is opgeslagen in ons hoofd, opgeslagen in ons lichaam. Het is soms zo sterk, dat we even lijken te vergeten dat we niet in het verleden, maar in het juist in het nu leven. Ik wil niet leven vanuit mijn angsten. Ik wil aan één been ondersteboven aan het klimrek van het leven hangen, zonder de hele tijd bezig te hoeven zijn, met de angst om te vallen. Ik wil vol overtuiging handjes vastpakken, zonder de angst op teleurstelling.

 Ik wil leven, liefdevol leven. In het hier en nu. Ik pak aan wat op me af zal komen. Ik durf het aan. Ik leef. Ik heb lief. Ik laat het leven stromen.