Cacao feels - Cacao ceremonie

Het is vrijdag avond en samen met een vriendin heb ik besloten de cacao ceremonie te doen.

Mijn relatie is net verbroken* en ik moet wat met mezelf.

Steeds meer mensen zijn bezig met spiritualiteit, en wellicht liggen hier ook mijn antwoorden.

Vrijdag avond dus, we hebben wat gegeten en we rijden er naar toe.

Ik vind het wel wat spannend. We komen aan in een huis van iemand.

Niet zo een zweverig iemand als je in je hoofd hebt. Gewoon een normale blonde vrouw van midden veertig. We krijgen een kopje thee en gaan daarna met nog 2 andere deelnemers op de grond op een kussentje in de woonkamer zitten.

Voor dat we beginnen praten we wat met elkaar. Er liggen inzicht kaarten en we mogen er allemaal één pakken. Ik pak er één en dit blijkt de haas te zijn. Het was iets over een angstig karakter en vertrouwen hebben.Iets wat op dat moment erg bij mij aan sloot. Ik zat veel in angsten en weinig in gevoel. We moesten wat vertellen over wat we uit de avond hoopte en ik deelde dat ik hoopte om meer in mijn gevoel te komen en minder in mijn hoofd te zitten. Daarna moest iedereen een intentie voor de buurvrouw bedenken en deden we een meditatie.

Ze maakte de cacao en we kregen allemaal een glaasje.

Ze zei dat we er wat aan konden ruiken en het daarna konden drinken.

We begonnen met een meditatie met muziek waar ook in gezongen werd en zij zei er dingen door heen.

Ik vond het lastig om het los te laten. Ik kreeg de cacao bijna niet weg. Ik dacht dingen als: ‘’Straks ga ik overgeven, Ik wil het helemaal op drinken straks ervaar ik het effect niet, hoe zal het bij de andere gaan, zo vies is het niet, wat stel je je nou aan, kom op geef je nou over, zo kom je niet in gevoel, drink nou door.’’ Een poos lang ging het zo door. Niet bepaald vanuit gevoel, alles vanuit mijn hoofd en dat is nou juist waar ik uit wilde.

Uiteindelijk begreep ik dat zelfs mijn lichaam vecht tegen het niet willen voelen. Mijn lichaam saboteerde het, vandaar dat ik de cacao die echt niet zo vies was niet op kreeg. Beetje bij beetje kwam ik wel wat meer tot rust. Ze zei dat we ons zelf voor ons moesten zien met alles wat we echt wilde of terug gaan naar een plek waar je voor het laatst echt gelukkig was. Dat laatste dat ging niet echt. Maar ik zag mezelf wel dansend, dansend vrolijk en gek doen. De spontane ik, het voelde als of ik daar in geremd werd, als of ik daarin voor mezelf moest kiezen. Al mijn sociale ongemakken, dat remt me in wie ik ben. Het verdriet, de angsten. Het remt me.

Na best een lange tijd van meditatie, mochten we onze ogen weer openen en onze ervaringen delen.

De twee andere deelnemers vertelde dat ze de cacao lekker vonden en het een fijner ervaring vonden.

Mijn vriendin en ik deelde dat we wat meer moeite hadden met de cacao. Maar ik deelde ook dat het mij uiteindelijk wel inzichten heeft gegeven. In een stukje bewustwording. Bewustwording dat ik moet uitzoeken wat ik wil en moet doen wat ik wil, zonder dat ik mij daardoor laat remmen.

Al met al vond ik het een fijne ervaring.

Een tijdje later heb ik zelf cacao gekocht en heb ik soms een cacao meditatie moment met mijzelf. Om even terug te gaan naar mijn gevoel en even bij mezelf te komen. De ene keer lukt dat wat beter dan de andere keer. Maar dat neem ik maar voor lief.

*dit was vorig jaar, inmiddels hebben wij weer een relatie.