In our family portrait..

"We look pretty happy, we look pretty normal. Let's go back to that."

Een familie opstelling

Ik had er wel eens eerder van gehoord. In de verschillende vormen.

Op mijn werk doen we het wel eens met poppetjes, maar dit gaat dan meer over waar jij als persoon iedereen ziet in het gezin. Deze familieopstellingen zijn anders.

Ik had het in een therapie sessie wel eens 1 op 1 gedaan. Toen moest ik mijn vader en moeder opschrijven en op een blaadje achter me neerleggen. Door op hun plekken te staan, zou je dan meer kunnen ervaren en voelen wat zij voelde. In eerste instantie was ik bang dat ik niks zou voelen, maar dat was niet het geval. Maar ik ken mijn ouders heel goed, dus ik dacht ik kan deze gevoelens ook gewoon voor hun in vullen.

Dit keer deed ik mee in een familie opstelling als representant.

Ik neem jullie mee in die middag. Ik kwam aan en er was een groep van 8 mensen.

Twee van de mensen in de groep waren de vraagstellers en gingen dus hun familie opstellen. De rest was representant, een ieder kreeg een rol, niet gelijk aan het begin van de familieopstelling maar in ieder geval gedurende de familieopstelling.

We weten eigenlijk niks van de familie. De ‘’vragensteller’’ stelt zich kort voor en vertelt waar hij/zij tegen aan loopt en kort wat de reden is dat hij of zij graag een familieopstelling willen doen. Verder weten we niks. Daarna kreeg iedereen een rol toe gewezen.

Ik was in de eerste opstelling ‘’een broer”. De vragensteller zette mij net als de andere mensen met een familierol neer. Daarna ging de gene die de familieopstelling leidde vragen stellen. Dit waren vragen als  “Hoe voelt het om daar te staan, wat gebeurt er met je etc.” En hoe gek het ook klinkt, ik voelde van alles en de andere ook. Toch schieten we ook in ons hoofd, ‘hoe kunnen we dit nou voelen en klopt het eigenlijk wel’. Één van de representanten vertelt zich veel minder goed te voelen dan 15 minuten geleden en weet niet hoe het komt. De leider van de familieopstelling, zegt dat we niet te veel hoeven na te denken en gewoon kunnen zeggen wat we voelen of wat door ons hoofd heen gaat. Dit doen we en er veranderd steeds meer. De vragensteller, kijkt toe en soms wordt er ook aan diegene een vraag gesteld. Na dat de begeleider denkt dat het hoogst haalbare bereikt voor vandaag, wordt het gestopt. Iedereen wordt weer benoemd tot zichzelf.

Ik moet eerlijk zeggen, dat ik eerst wel twijfelde aan mezelf en mij afvroeg of ik het wel goed deed, natuurlijk zei de begeleider wel dat alles goed was en dat we het niet fout konden doen. Toch bleven de gedachtes in mijn hoofd. Tot dat de vragensteller zei dat ik echt precies haar broer was. Dit vond ik wel bijzonder om te horen gezien ik niks wist over de broer.

Bij de volgende opstelling kreeg ik de rol als moeder. Ik voelde me op dat moment heel anders dan in de andere rol, ik voelde me emotioneler, en dat uit je op dat moment dan ook echt. Dus ik moest echt huilen. Na dat de rol was afgelopen, waren die heftige emoties weg en werd ik weer rustiger.

Het was een hele bijzondere ervaring. Waarbij ik het vooral bijzonder vond om te ervaren hoeveel we kunnen voelen en ervaren en hoe wisselend gevoelens kunnen zijn.

Volgens mij gaf het voor de vragenstellers veel inzicht. Voor mij zelf was ik nog wel wat opzoek wat ik nu met de informatie en gevoelens kon, het was tenslotte niet mijn opstelling en familie.

Tijdens mijn 1 op 1 gesprekken, hebben we het over de middag gehad. De rollen die je toegewezen krijgt, zeggen ook altijd iets over jezelf. In eerste instantie kon ik de link nog niet helemaal goed leggen, maar hoe meer we het er over hadden, hoe meer inzichten ik kreeg. Er zaten voor mij wat bemoedigende dingen in, maar er zaten ook confronterende stukken in. Veel nieuwe inzichten om de komende tijd weer verder mee aan de slag te gaan.