Je hoeft niet ziek te zijn om beter te worden.

Hoewel er steeds meer mensen naar therapie gaan, lijkt er nog steeds een taboe op te heersen ‘Naar therapie ga je alleen als je zwak bent, als je hele grote problemen hebt, of als je echt iets heel ergs heb mee gemaakt.’ Ik hoop het taboe nog wat te kunnen doorbreken. Ik denk dat therapie voor iedereen goed kan zijn, goed voor iedereen die zich verder wilt ontwikkelen. Je hoeft niet ziek te zijn om beter te worden. De generatie voor ons, heeft nooit geleerd om gevoelens te door voelen, laat staan om ze te uiten of daar over te praten. En daar lopen we op dit moment tegen aan, er wordt door

de maatschappij van alles van ons gevraagd, maar we kunnen het niet meer bij benen. Dus moeten we vertragen. Wij zijn de generatie, die de pijn moeten door voelen, we mogen leren onze behoefte te herkennen en erkennen, onze grenzen aan te geven en vooral van ons zelf te houden. Wij zijn de generatie die het verschil kan maken. Zolang we maar terug gaan naar de basis, onszelf.

Therapie dus. Ik moet zeggen, dat ik het zelf ook een grote stap vond.

Er gingen verschillende gedachtes door mijn hoofd: Wat zullen mensen om mij heen er van vinden? kan ik het echt niet zelf? Er zijn wel mensen met grotere problemen, ik wil niemand ergens de schuld van geven, heb ik dit echt nodig?

Ik kon iedere keer wel weer een reden bedenken om therapie te vermijden.

Toch bleef ik vast lopen met mezelf. Ik herkende mijn patronen, maar kon ze niet doorbreken.

Het was tijd. Tijd voor therapie.

Ik zocht naar therapeuten die bekend waren met hulp in liefdesproblemen. Als ik het dan doe, laat me het dan wel goed doen en iemand zoeken die bij mijn problemen aan sluit. Ik had een therapeut gevonden in Apeldoorn, maar dat was mij iets te ver. Ze verwees me naar een collega in Amsterdam. Met veel moeite, ging ik er heen voor een intake gesprek. Maar ik voelde het niet, de klik was er niet. Zo een grote stap, voelde eigenlijk voor niks. Dit ga ik niet doen.

Zo gingen er toen weer wat maanden overheen, tot ik in contact kwam met iemand die ik van mijn sport kende. Zij is ook een therapeut op liefdes gebied, ik voerde opnieuw een intake gesprek en met haar had ik wel een klik.

Ik wilde het wel aan gaan, maar ik vond het super spannend. In therapie gaan betekent niet alleen praten over je verdriet en problemen, het betekent ook dat je er aan toe moet zijn om geconfronteerd te worden met jezelf, dat je bereid moet zijn om iets aan jezelf te veranderen.

Het zou betekenen dat ik ongezonde patronen los moet laten, en hoe graag ik dat aan de ene kant ook wilde, wilde ik dat aan de aan de andere kant niet. Er is natuurlijk ook een reden dat we vast houden aan onze patronen.

Ik legde deze gedachtes voor aan mijn therapeut, ze leek me te begrijpen en zei dat het allemaal op mijn tempo zou gaan.

Vertragen dus. Ik ga het doen. Al mijn kwetsbaarheden, onzekerheden en angsten. Ik ga het aan.

---