Pain moves through families untill someone is ready to feel & heal it.

Daar zat ik dan zenuwachtig in het wachtkamertje te wachten tot ze mij op kwam halen. Tijdens het eerste gesprek, deelde ik gelijk al veel. Ik wilde wat veranderen dus ik moest open en eerlijk zijn. Hoe lastig ik dat ook vond, maar als ik mij niet open zou stellen, dan ga ik het ook niet echt aan en kan ik er denk ik niet uit halen wat ik nodig heb. We behandelde tijdens de sessies twee onderwerpen, die vrij nauw met elkaar verbonden zijn. Mijn liefdesleed en een stuk over mijn familie en verleden. Deze week neem ik jullie mee in het laatste onderwerp. Therapie & familie verleden Ik moest een familie genogram maken, dat is een soort stamboom maar dan ook met gegevens over de mensen in je familie. Bijvoorbeeld of ze psychische ziektes hebben, wie er nog leven wie er overleden zijn en wat voor banden ze hebben (gehad). Ik ben er uren mee bezig geweest. Ik vond het confronterend omdat hij veel ingewikkelder in elkaar zat dan dat ik had verwacht. Wel gaf het zowel het maken als het bespreken al wat inzichten. Nadat we mijn genogram hadden uitgepluisd gingen we verder met mij en de band met mijn ouders en eventueel mijn overgrootouders. Ze bereidde mij voor, dat ik mij de week erna zou moeten invoelen in mijn ouders. Ik vroeg me af of ik wel wat zou voelen, en dacht dat ik daar iets te nuchter voor zou zijn. Maar niks bleek minder waar. De weken erna vond ik fijn, maar heel intens en heftig. Ik moest met mijn neus naar de deur toe staan en achter mij lagen twee blaadjes, één met mama en één met papa. Mijn therapeut ging op een blaadje staan, en zij was dan als het ware mijn moeder of vader en ik moest vertellen wat voor gevoel het mij gaf, en zij gaf aan wat zij zich invoelde. We wisselde van plekjes dus nadat ik op mijn eigen plekje had gestaan, ging ik op de plekken van mijn ouders staan. Ik kreeg dan de gevoelens die mijn ouders (mogelijk) zouden kunnen hebben, mijn therapeut stond op dat moment als mij, zij vertelde wat zij ervaarde en later kon ik dan vanuit mij aangeven of dat klopte. Deze sessies gaven mij onwijs veel inzicht in het contact en de band tussen mijn ouders. Maar ik vond de gevoelens en alles wat er op mij af kwam, zoals ik aangaf erg heftig. Zo voelde ik bijvoorbeeld dat ik heel erg ging wiebelen en bijna voorover viel omdat ik graag wat dichter bij wilde staan. Ik vond het bizar, en dat terwijl ik dacht dat ik te nuchter was om überhaupt iets te voelen. Dit bestond uit een paar sessies. Na deze sessies gingen we samen onderzoeken welke eigenschappen en zorgen van mij waren en welke van mijn ouders of zelfs van mijn opa of oma. De zorgen die niet van mij waren, moest ik energetisch terug geven aan hen. Ik mocht daarvoor stenen uitkiezen en moest dan hardop zeggen wat ik terug gaf en dan gaf ik het dus aan mijn therapeut die op dat moment op de plek stond van degene aan wie ik het terug moest geven. Om even een voorbeeld te geven, ik zei dan bij voorbeeld, ‘’De angst om het niet goed genoeg te doen, is niet van mij maar van jou, ik geef dat nu terug aan jou”. Ook dit duurde een paar sessies. Op die manier probeerde we de trauma’s die in de familie leven, terug te leggen bij de gene waar het hoort, zo dat ik het meer los kan laten.

Iedereen en iedere familie heeft dingen mee gemaakt, fijne dingen maar ook minder fijne dingen. Dat maakt ons ook tot wie we zijn. Soms ontwikkelen we eigenschappen, die ons heel ver kunnen brengen. Maar soms zitten we onszelf ook ontzettend in de weg. En dan, dan is het de tijd om de pijn te door voelen. En om los te laten wat ons niet meer dient. Tijd om het terug te leggen, bij degene van wie het is en onszelf te bevrijden van de bagage die we met ons mee dragen.

---

=