Verbonden ademcirkel

Ademen dat doen we toch allemaal? Is daar echt een ademcirkel voor nodig?

Iedere keer als ik verbonden ademen met mensen bespreek. Denken ze aan yoga oefeningen en een goede ademhaling door de dagen heen. Maar dat is niet wat verbonden ademen is.

Het zijn geen normale ademhalingsoefeningen. Verbonden ademen, is een manier van ademen waarbij je inademing verbindt aan je uitademing.

Daardoor verbonden te ademen kan je dichterbij je gevoel komen. Dichter bij jezelf komen door te ademen, zou dat echt kunnen?

Samen met een vriendin schreven we ons in voor een ademcirkel. Mijn eerste ademcirkel bij de organisatie van ‘’ van Leed naar liefde’’ .

Dat is een boek, die gaat over ongezonde relaties en ongezonde patronen in de liefde. Een stuk over bindingsangst en verlatingsangst, een stuk over codependency. Een aanrader voor iedereen die met de liefde of zelfliefde in de knoop zit. Na het boek te hebben gelezen en verschillende webinars van de schrijfster te hebben gevolgd. Leek het mij extra waardevol om bij haar organisatie een ademcirkel te volgen. Deze werd niet door haar zelf gegeven. Maar door een vrouw die bij haar werkt en twee collega’s die het nog een beetje aan het leren waren. Het was een bijzondere vrouw, heel energiek, en een grappig accentje. Ze sprak heel veel en legde uit wat de ademcirkel was, dat deed ze best uitgebreid. Na de uitleg moesten we even alles los dansen. Wat super ongemakkelijk was, maar ook wel weer grappig zo met iedereen.

Daarna moesten we op de matjes op de grond liggen en konden we onder een dekentje liggen. Je ligt met je ogen dicht en moet snel in en uit ademen. Door je mond vanuit je buik. Je laat dus geen rust tussen de ademhalen en daarom heet het ook verbonden ademen.

Wederom schoot ik in mijn hoofd. De begeleiders liepen rond, en één van de begeleiders probeerde mij te helpen. Iets te intens voor mij, ze kwam dicht bij en zei dat ik het goed deed en zei dat ik dieper mocht ademen, zo probeerde ik met haar mee te doen, maar er gebeurde verder niet echt iets.

Ik hoorde mensen om mij heen erg emotioneel worden en dacht waarom gebeurd er bij mij niks. Tot dat de vrouw die het organiseerde bij mij kwam, zij zei dingen tegen mij wat mij raakte. Ik weet niet meer precies wat ze zei, het hoorde bij het moment. Zachtjes moest ik wat huilen, al weet ik niet precies waarom. Laat het maar los zei ze en maak het geluid wat er bij huilen hoort, houd je niet in, laat het los. Ik moest huilen en verdriet kwam naar buiten.

Er gebeurde in die sessie veel. Ik was soms in gevecht met mezelf, lag onrustig, had het koud en dan weer heel warm, had honger, was verdrietig en moest huilen en viel in een soort diepe droom terwijl ik eigenlijk wel wakker was. Ik kan het niet heel goed omschrijven maar ik voelde van alles. Na een tijd kwamen we weer bij elkaar zitten en vertelde de begeleider dat ze bij iedereen aan het soort van huilen merkte dat het oude pijn was. Oude pijn die nog gevoeld en verwerkt moet worden.

Ik voelde me moe, maar ook een soort van opgelucht. Het ademen vond ik een bijzondere ervaring. Daarna heb ik het vaker gedaan. Die ervaringen zal ik volgende week in mijn blog delen.

H